Sevmektir insan olabilmenin tabiiyetliği. Taşı seversin, toprağı seversin, bitkiyi-hayvanı ve de insanı (şayet sevebilirsen) seversin / Sana, milyonlarca kez çoğalarak geri döner gelir, hücrelerine girer verdiğin sevgilerin hepsi. İşte o zaman sen ölümsüzlüğünü ilan etmiş olursun. Hayat sevince-sevilince en güzel...Sevmelerinde her insan hep çocukluğuna (ister güzel olsun-ister hazin ama hep çocukluğuna) kaçar. En saf halidir herkesin çocukluğu: Dünyası uçsuz bucaksız, yeni keşiflerin heyecanıyla arta arta çoğalarak,7'sinde neyse 70'inde de aynı temele kazık çakılarak sabitlenir bütün sevmeleri.
69'un zemherisi'ne yakın, dünyaya gözlerini açmış Ahuela, her şeyi hep o güzel gözleriyle ele veriyor. Tek suçu o cam gibi saydam kalbinden gözlerine direkt bağlantılı bir çift en güzel göz. Motivasyonu hep güzelliğe odaklı. Dünyalar tatlısı 2 kız çocuğu armağan etmiş kainata. 10 yıldır tek başına hem anne hem baba-hem çalışan hem ev kadını, statüsüyle hayatını en zor tarafından idame ediyor. Şimdi de 37 yıl sonra karşısına kendisini 37 yıldır içinde aşkla saklayarak sevdiğini söyleyen Attilâ çıkmış. Ailesinin hem annesi hem de babası olan Ahuela, yaşanılmışlıklarla, yaşanılabileceklerin medcezirliklerinde o bembeyaz kuğulara benzeyen güzelliğiyle bir yerlerden-bir yerlere savrulup savrulup duruyor. Attila iddialı, sevgimin kefili kalbim ve bu sevgi her şeye hem yeter hem de bedel söylemleriyle o güzel bir çift gözün içinde kaybolup kaybolup duruyor. Aslında, her ikisinin de, direnerek-inatla istedikleri; bu kirli dünyanın inadına, en güzelde, güzelle birlikte, en güzel olabilmek. Hissiyatları, bazen uzay boşluğunda, bazende yer kürede, bazen boğulup, bazen de en huzuru bulabildikleri, o iki kişilik yalnızlıklarında artı sonsuzluğa çoğalıyorlar. Gayriinsani gayeleri; şu faniliğin ağlarını ördüğü kısacık ömürlerinde, yalnızlıklarının penceresini güzelliğe ( tamamlamaya-tamamlanmaya ) aralayabilmek. Belki de bayağı bir zor, sevgileri, aşkları tüketilerek, içi boşaltılmış seni seviyorum laflarıyla, bir cinnet toplumunda. Ama İnanmaktır başarıya gidecek yolda ki silahın, insan inanırsa, mantıkla-güçle-zekayla .. her kaideyi allak bullak eder.
İnsanın inancıdır, onu hayata bağlayan. Kimisi gider bir hurafeye inanır / kimisi bir insana / kimisi de kendi içinde ki kendisine. İnanmak ta başarının anahtarıdır ama mantığı da içine katılırsa. Şimdi mesela; 'ben inanıyorum 5.kattan atlayarak uçacağım' söylemi eyleme mantıksız dönüşürse, son inanışın olarak hayatının film şeridinde ki rulosunda yerini 'the end' olarak alır. Ama atlarken öncelikle o yeteneğe sahip misin-oradan atlayıp uçmak için gerekli olan kanatların var mı? rüzgarını doğru mu seçtin? zaman doğru mu? mekan doğru mu? vb olması gerekenler mantıken yetecek mi? sorularının karşılığı evetse,; işte o zaman oradan uçarak, en güzel, en güçlü sen olursun, çünkü inancını mantıkla birleştirerek kalıcı bir başarı elde etmişlik hissiyle duyguların doruklara çıkar ve işte o zaman tam olmuş insan olursun. Aslında yaşanılmış ya da yaşanılabilecek hayatların özeti de kısaca budur; önce inanmak / işte mesele; mantıkla gücü de arkasına alarak o inancı eyleme dönüştürebilmekte.
Her canlı doğar, büyür, ölür, doğanın kaçınılmazıdır bu hakikat ve hatta tek kusursuzluğudur ölüm. Bedenleri toprak alır ama ruh daha başka bilinmez bir yerlere gider. Canlılarda tek değişmeyen şey; işte o ruhtur, o ruhta, hep zamansızlıklarla tek başına mücadele edendir... işte bundan dolayıdır ki, canlıların sevebilme kabiliyeti 7'sinde de 70'inde de hep aynı olması. İşte bu tenhalıklarda İnsan gider, kimyası farklı, coğrafyası farklı, fiziği farklı, kültürü farklı birini bulur ve onunla kendini tamamlamaya çabalar. Her şey değişse de her canlıda, tek değişmeyen sevmeleridir. Bazen de insan insanı bekler ve bir ömür kadardır, tam da 37 yıl. ...
Şimdilerde maalesef herkes, kurunun yanında yaşı da yakma kolaylığında ki kabiliyetlerde. Maalesefte hep yanlış anlaşılandır en çok seven tarafta duran insan. Bir insanın evrilebilmesi milyonlarca yılı bulur, bizim fabrika ayarlarımıza ters bu yaşananlar; hayvanlardır iç güdüsel, insanlara mantık ve zeka katmış Tanrı. Her insan farklı bir ruh, her insan farklı bir kimya, her insan daha da farklı yaşanılmışlıkların potasında ki sentezlerden gelir ve meçhule doğru gider. ABD'nin 45'lerde başlattığı tüketime dayanan ve modernlik adını verdiği anlayışa sahip toplum, bizde de 80'lerden süregelerek evrilen toplum, artık geldi, yerine, yani hayatlarımızın tam da ortasına oturdu. Her şeyi tüketiyoruz, bilerek-isteyerek çok hazin bir şekilde, ortada bir domino etkisiyle kirlenmiş bir toplum bırakarak. Toplum olarak tedavi edilmemiz şart. ...Daha da bir sürü şey!
Attila İlhan'ın da Dediği Gibi:
'Hayat zamanda iz bırakmaz, bir boşluğa düşersin bir boşluktan. Birikip yeniden sıçramak için. Elde var hüzün..'
Ahuela, Güzel Gözlü Kadın, Sen Yine de Uyma, O Mutsuz Ve Dar Kalıplardaki İnsanlara, Bildiğin Doğrularda, İnanarak-Mantıkla, Hem Severek Hem De Sevilerek Tamamlan. Her Şey Değişse de, Değişimdir, Tek Değişmeyen.
İsmet Tanlı
